Önce Hıncal Uluç’un ve diğer fırsatçıların, bulabildikleri her şeyi türlü kelime oyunlarıyla din, politika ve ahlakla bağdaştıranların yazılarını okudum bugün. Yazık, onlara yazı demek bile gelmiyor içimden. Ben Başar Başaran’ın kaleme aldığı yazıyı baştan sonra okumanızı öneriyorum, bir satır bile atlamadan. Başaran’ın da dediği gibi “ne ortak bir karnavalımız var, ne de ortak bir yasımız… Gencecik bir kadının beklenmedik ölümünde bile sade ve sahici bir üzüntü yaşayamayan bir ülkede yaşıyoruz”.
Çoğumuzun yaptığına yaşamak denirse tabii… Sabahlara kadar çalışıp da karnını zor doyuran insanlardan bahsetmiyorum. Onların kalbi atıyor; bir şeylere sevinip üzülebiliyorlar her şeye rağmen. Ben Hıncal Uluç gibi her şeye sahip olduğunu sanıp da kalbi hiçbir şey için atmayan, atamayan insanlardan bahsediyorum. Yazık…
Button Theme
